Na een goed gesprek voor een vodcast volgde bij mij ooit een minder goed moment voor de spiegel: een opkomende puist zo groot dat zelfs mijn kinderen ernaar vroegen, en krullen die he-le-maal niet zaten zoals gepland.
Vroeger was dat voor mij reden om op zijn minst te twijfelen of de opname wel gepubliceerd zou worden. Inmiddels niet meer. Want dan ging ik volledig voorbij aan het gesprek zelf, waardevol, inspirerend, de moeite waard om te delen, en aan iets dat ik heel belangrijk vind: authenticiteit.
Mensen zijn namelijk veel minder met andermans imperfecties bezig dan je zelf denkt. Maar dat is niet eens de kern. De kern is: wie alleen laat zien wat gepolijst is, communiceert impliciet dat het gepolijste de waarheid is. En dat is zelden zo.
Datzelfde geldt op merkniveau, misschien wel sterker. Organisaties polijsten hun buitenkant voortdurend. Een messcherpe positionering, een gelikte website, een missie die overal even mooi klinkt. Maar de Authenticiteitsmeter® leert ons iets anders: juist waar het schuurt, waar directie, medewerkers en klanten een net iets ander verhaal vertellen over dezelfde organisatie, zit de meest waardevolle informatie.
Een merk dat alleen zijn puistjesvrije kant laat zien, oogt misschien professioneler. Maar het wordt nooit herkenbaar, en dus ook nooit echt vertrouwd. Mensen en steeds kritischer generaties zoals Gen Z al helemaal, voelen haarfijn aan of iets gepolijst is of klopt.
Authenticiteit vraagt dus niet om perfectie verbergen, maar om het lef om ook te laten zien wat (nog) niet klopt. Niet als zwaktebod, maar omdat het geloofwaardiger is dan een gladgestreken verhaal.
Dat puistje werk ik dus niet meer weg. En een organisatie die haar spanningen niet wegpoetst voordat ze naar buiten treedt, verdient volgens mij net zoveel krediet.
Wil je weten waar jouw organisatie nog polijst in plaats van klopt? Doe de authenticiteitsquickscan.
