Gisteravond bleef tijdens een avond over De Weg van John Mark Comer één gedachte bij me hangen:
Werkelijk gehoord worden voelt als geliefd worden.
Niet omdat luisteren hetzelfde is als instemmen. Maar omdat iemand die echt luistert zegt: jouw binnenwereld doet ertoe. Ik wil begrijpen wat er in jou leeft, ook als dat anders is dan wat ik zelf denk.
Dat laatste vind ik belangrijk. Ik heb helemaal geen moeite met stevige standpunten. Sterker nog, ik vind het vaak juist gezond als mensen ergens echt voor staan. Maar een standpunt wordt problematisch zodra het zo vaststaat dat er geen enkele ruimte meer is om door de ander aan het twijfelen gebracht te worden.
En volgens mij wroeten we daardoor steeds vaker aan de oppervlakte.
Ook met mensen die dichtbij ons staan. We praten, reageren, delen meningen, maar vragen minder vaak door naar wat eronder zit. Want zodra je echt nieuwsgierig wordt naar het hart van de ander, bestaat de kans dat je iets tegenkomt wat schuurt met je eigen overtuigingen.
Dat is ongemakkelijk. Maar zonder dat ongemak wordt luisteren al snel wachten tot jij weer mag praten.
Ik moest daarbij ook aan organisaties denken. Daar gebeurt eigenlijk precies hetzelfde.
Vraag een directie wie de organisatie is en je krijgt een missie, visie en kernwaarden. Vraag medewerkers hetzelfde en het verhaal verschuift soms al. Vraag klanten hoe zij de organisatie ervaren en er komt weer een ander perspectief bij.
Wie heeft er dan gelijk? Misschien is dat niet eens de interessantste vraag.
Interessanter is of je als organisatie bereid bent om echt te luisteren naar wat al die mensen ervaren. Ook wanneer dat niet helemaal overeenkomt met het verhaal dat je zelf graag over je organisatie vertelt.
Dat is uiteindelijk ook waarom we bij een Authenticiteitsmeter®️ niet alleen met een directie om tafel gaan. We spreken ook medewerkers en klanten. Niet omdat zij mogen bepalen wie een organisatie moet zijn, maar omdat je jezelf nooit volledig vanuit je eigen perspectief kunt zien.
Wie alleen luistert naar verhalen die bevestigen wie hij al dacht dat hij was, leert zichzelf niet werkelijk kennen.
Dat geldt voor mensen.
En net zo goed voor merken.
